Gospoda ,,Smoczy Oddech"

URULUS
- Niech będzie. - mruczy karczmarz. - To co? Może wypije pan coś na odwagę?

- Dziękuję, jednak tak się składa, że nie mam grosza przy duszy - zaśmiał się żartobliwie

URULUS
- Ponoć tamta panna szuka kogoś, kto ją przedeskortuje przez las - karczmarz wskazuje skinięciem głowy na młodą kobietę w szacie koloru brudnej zieleni, siedzącą przy jednym ze stolików. Do lady podchodzi jakiś klient. - A teraz pan wybaczy.

Obejrzał się na kobietę przez ramię.
- Dziękuję - powiedział do karczmarza, po czym poszedł w kierunku kobiety.
- Witam młodą damę - ukłonił się przed nią - Słyszałem, że poszukuję pani kogoś, kto pomoże pani przejść przez tutejsze niebezpieczne lasy. Mogę się dosiąść?

URULUS
Przyjrzawszy się nieco bliżej kobiecie, Urulus dostrzega, że z pewnością jest elfką. Ma długie, ciemnoblond włosy, spomiędzy których wystają charakterystyczne uszy. Zielononiebieskie oczy patrzą na wampira z mieszaniną zaskoczenia i podejrzliwości.
- Las i jego mieszkańcy nie są dla mnie zagrożeniem - mówi, ostrożnym tonem - ale słyszałam, że w okolicy kręci się sporo zbójców. Dlatego pomyślałam,że dobrze by było, gdyby ktoś towarzyszył mi do elfiej osady, która jest na drugim końcu tej wyspy.

- Elfia osada? Nigdy o takiej nie słyszałem - wtrącił - To pewnie dlatego, że nie jestem stąd. Ochronę mogę zagwarantować, mam jednak nadzieję, że zna pani drogę?

URULUS
- Trafię. - stwierdza z pewnością elfka. - Tylko, żeby było jasne... Czego chcesz w zamian?

- Zaledwie kilku sztuk złota - oznajmił - droga do najdłuższych nie należy, a jeśli będziemy mieli szczęście w ogóle nie spotkamy żadnych bandytów.

URULUS
- W porządku. - stwierdza elfka, unosząc się z krzesła i biorąc podróżną sakwę, która leżała obok. - Możemy wyruszyć natychmiast.

Wampir przytaknął, po czym poprawił pochwę na katanę i ruszył przed elfką, by otworzyć jej drzwi.

URULUS
Ruszacie do lasu. Po drodze elfka nic nie mówi. Wygląda na zamyśloną, ale często rozgląda się na boki, obserwując las.

Przejście do lokacji Las.

Urulus zerkał co jakiś czas na elfkę. Chciał spytać, skąd u niej takie zachowanie, jednak najpierw postanowił nawiązać z nią jakiś kontakt.
- Czy mogę poznać Twoje imię?

URULUS
Elfka odwraca się.
- Wypada najpierw się przedstawić, zanim zapytasz o imię... Zwłaszcza, jeśli jest się mężczyzną i pyta się kobietę, nieprawdaż?
- Na imię mam Shalis. - dodaje, odwracając się i wznawiając marsz.

- Nie przedstawiłem się w karczmie? - Wampir przyjął zszokowaną minę - Ach! Przepraszam! Gdzie moje maniery? Jestem Urulus. Miło mi Cię poznać.
Chwilę szli w milczeniu, kiedy zapytał:
- Spodziewasz się kogoś konkretnego, Shalis? Czyżbyś narobiła sobie wrogów w ostatnich czasach?

URULUS
- Nie. - Elfka kręci głową. - Już mówiłam. Nie boję się lasu, ale zawsze możemy napotkać jakichś zbirów. Przeprosiny przyjęte - dodaje po chwili.
Wędrowcy zagłębili się już znacznie w głębię lasu.
- Jesteś najemnikiem? - pyta po chwili Shalis.

PISAŁEM: Przejście do lokacji Las.